Απανωτά δημοσιεύματα το τελευταίο διάστημα, σε δυτικά ΜΜΕ, καλλιεργούν την αίσθηση ότι η Ουκρανία πήρε το πάνω χέρι. Η εικόνα αυτή στηρίζεται κυρίως στην αύξηση των ουκρανικών πληγμάτων σε ρωσικές υποδομές και αλυσίδες ανεφοδιασμού, στις δυσοίωνες προβλέψεις για τη ρωσική οικονομία και στη σχετικά μικρή εδαφική πρόοδο του επιτιθέμενου τους τελευταίους μήνες.

Πίσω από αυτούς τους πανηγυρισμούς, όμως, βρίσκεται μια πολύ πιο δυσάρεστη πραγματικότητα. Ο ρυθμός της ρωσικής προέλασης μπορεί να έχει μειωθεί, συνεχίζεται όμως αργά αλλά σταθερά, απέναντι μάλιστα σε πολύ δύσκολους στόχους, όπως είναι οι οχυρωμένες πόλεις.

Για το λόγο αυτό, η μάχη για μεγάλο μερίδιο στις εισαγωγές της, αποκτά όχι μόνο οικονομικές. αλλά και γεωστρατηγικές διαστάσεις. Τα δεδομένα, όμως, των τελευταίων ετών, φανερώνουν μια εικόνα που δεν αφήνει περιθώρια ευφορίας για τις Βρυξέλλες, ούτε και για την Ουάσιγκτον.

Τα αριθμητικά στοιχεία είναι ξεκάθαρα. Οι εισαγωγές της Ινδίας από την Κίνα έκλεισαν το 2024/2025 στα 113,45 δισ. δολάρια,  καταγράφοντας ιστορικό ρεκόρ με άνοδο 11,5% σε ετήσια βάση, σύμφωνα τουλάχιστον με τα τελικά στοιχεία του ινδικού υπουργείου Εμπορίου.

Στον πυρήνα της ευρωπαϊκής στάσης αναδύεται ολοένα και περισσότερο μια αδιόρατη αλλά επικίνδυνη γραμμή, που μετατρέπει τόσο την Ουκρανία όσο και την Τουρκία σε χώρες απέναντι στις οποίες ο σκοπός μοιάζει να αγιάζει τα μέσα.

Κάτι που μπορεί να αποδειχθεί πολύ επικίνδυνο σε σχέση με τη στάση και τις διεκδικήσεις της Τουρκίας απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο.

Πέρα από τα τεράστια χρηματικά ποσά και τις άλλες στρατιωτικές διευκολύνσεις που προσφέρει στην Ουκρανία η Ευρώπη, κάνει και τα «στραβά μάτια» σε διάφορα φαινόμενα που σε άλλες περιπτώσεις, θα είχε καταδικάσει έντονα.

Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, η διοίκηση του Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται περίπου έτοιμη (όλα όσα λέει ο Αμερικανός πρόεδρος είναι πάντα στο περίπου) να υπογράψει ένα μνημόνιο συμβιβασμού, που φανερώνει πλέον την αδυναμία των ΗΠΑ να καθυποτάξουν το καθεστώς του Ιράν.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα εύθραυστη συμφωνία, που ήδη προκαλεί αντιδράσεις μέσα στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ, καθώς απέχει παρασάγγας από τους στόχους ενός πολέμου που έχει κοστίσει πανάκριβα. Τόσο στους πρωταγωνιστές του όσο και στην παγκόσμια οικονομία.

«Αν γνωρίζεις τον αντίπαλο και γνωρίζεις τον εαυτό σου, δεν έχεις λόγο να φοβάσαι την έκβαση εκατό μαχών. Αν γνωρίζεις τον εαυτό σου, αλλά όχι τον αντίπαλο, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα υφίστασαι και μία ήττα. Αν δεν γνωρίζεις ούτε τον αντίπαλο ούτε τον εαυτό σου, θα υποκύπτεις σε κάθε μάχη».

Καθώς η Τουρκία εμφανίζεται να κλιμακώνει τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, προετοιμαζόμενη να τις εντάξει επισήμως στο εθνικό της δίκαιο, η ρήση αυτή του θρυλικού Κινέζου στρατηγού Σουν Τσου δείχνει εξαιρετικά επίκαιρη. Με ευθείες αναφορές στην εγχώρια πολιτική σκηνή, περιλαμβανομένης της κυβέρνησης.