Ακόμα και άνθρωποι που έχουν δει πολλούς αγώνες στίβου στη ζωή τους σηκώνουν τα χέρια ψηλά με το «φαινόμενο» Μίλτος Τεντόγλου.

Ο σπουδαίος άλτης του Γιώργου Πομάσκι κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο ξανά στο τελευταίο άλμα και τρέλανε τον speaker του καναλιού της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας στίβου.

Αναλυτικά όσα λέει: «Ο Ολυμπιονίκης, ο παγκόσμιος πρωταθλητής κλειστού στίβου, ο ασημένιος στο Γιουτζίν χρειάζεται ένα μεγάλο άλμα για να πάρει το χρυσό. Είναι μεγάλο. Με κάποιον τρόπο, ο άνθρωπος που πάντα κρατά το καλύτερό του για το φινάλε, το έκανε ξανά. Ο Τεντόγλου ολοκλήρωσε τη συλλογή του με τους παγκόσμιους τίτλους».

Πολλαπλό το κόστος από τις καταστροφικές πυρκαγιές, πέραν όλων των άλλων δραματικών επιπτώσεων (σε ανθρώπινες ζωές, φυσικό και ζωϊκό πλούτο, μελλοντικές συνέπειες κ.λπ.), είναι προφανές πως υφίσταται και οικονομικό.

Οι πυρκαγιές απειλούν τους σχεδιασμούς του οικονομικού επιτελείου για τον προϋπολογισμό. Αγνωστο αλλά πιθανώς μεγάλο (και) το οικονομικό κόστος, σύμφωνα με το σχετικό θέμα. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση «ακονίζουν τα μαχαίρια» για αυτό το τόσο μείζον θέμα, σημείωνε η Μαρίνα Μάνη.

Ωστόσο, μιλώντας όλο αυτό το διάστημα με ανθρώπους της αγοράς, διαπιστώνω ότι αναδεικνύεται και ένα άλλο ζήτημα, που σχετίζεται με το λεγόμενο «κυβερνητικό αφήγημα», αυτό που επιχειρεί να περάσει η κυβέρνηση (κυρίως) προς τους ξένους αποδέκτες. Και στο συγκεκριμένο είναι διακριτό ένα, κατ' αρχήν... γκριζάρισμα της εικόνας περί ισχυρής περιφερειακής δύναμης, αποτελεσματικού επιτελικού κράτους.

Με σκοπό την άντληση 625 εκατ. μέσω εντόκων γραμματίων (26 εβδομάδων) βγαίνει σήμερα ο ΟΔΔΗΧ. Στην αγορά κρατικού χρέους, το ελληνικό 10ετές τιμολογείται στο 3,928%, το αντίστοιχο ιταλικό στο 4,324%, το ισπανικό στο 3,695%, το πορτογαλικό στο 3,363% και στο 3,193% το γαλλικό.

Σε αυτή τη συγκυρία ήλθε στο προσκήνιο το θέμα των λαϊκών ομολόγων (με πλούσιο ρεπορτάζ και δήγματα -ως συνήθως- από τον ΧΑΜαιλέοντα), με τον ΕΚΗ να μεταφέρει μία άλλη άποψη.

Το σκεπτικό της «ιδέας» είναι το εξής: αφού οι τράπεζες δεν προσφέρουν ικανοποιητικές αποδόσεις στους καταθέτες, να παρέμβει και πάλι το κράτος και να εκδώσει «λαϊκά ομόλογα», για να δώσει στον λαό χαρτιά εγγυημένα τα οποία θα προσφέρουν επιτόκιο άνω του 3,5% (όταν με τους προθεσμιακούς λογαριασμούς δύσκολα μπορεί να βρει κανείς πάνω από 1,5%). Ούτως ή άλλως, το κράτος δανείζεται από κάπου με αντίστοιχο κόστος, οπότε… ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Για τους BRICS, τον Μόντι και τι μπορεί να περιμένει η Αθήνα, η χθεσινή ανάρτησή μας.

Ενα βήμα παραπέρα προς την Παρασκευή η σημερινή, με σημείο αναφοράς το ετήσιο συμπόσιο των τραπεζιτών στο Ουαϊόμιγκ.

Στην πρώτη συνάντηση -που ξεκινά σήμερα- μόνο και μόνο το πλήθος των ηγετών από χώρες του Τρίτου Κόσμου ενισχύει όσους αναλυτές τη χαρακτηρίζουν ιστορική, ασχέτως του αποτελέσματος που θα προκύψει.

Ακολουθεί η συνάντηση στο Τζάκσον Χολ, όπου οι επικεφαλής των FED και ECB θα πρέπει να πείσουν τις πανίσχυρες αγορές πως η πολιτική τους είναι η μόνη εφαρμόσιμη, παρά τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που επιφέρει, η δε Κριστίν Λαγκάρντ θα πρέπει να πείσει πολλαπλά την Ευρώπη, που υφίσταται πολλαπλάσια απ' ό,τι οι ΗΠΑ.

Από τις σημαντικότερες συνόδους των BRICS αυτή που ξεκινά αύριο στο Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής, καθώς κύριο θέμα είναι η προοπτική δημιουργίας ενός σημείου αναφοράς που προοπτικά θα μπορούσε να υποκαταστήσει μέρος των συναλλαγών με δολάριο.

Σημείο αναφοράς κυρίως νομισματικό αλλά όχι μόνο καθώς τα γεωπολιτικά είναι ενεργά και ρευστά.
Ενα από τα ενδιαφέροντα για τους αναλυτές εάν και πώς θα μπορούσε να αμβλυνθεί η (ιστορική) αντιπαλότητα του Πεκίνου με το Δελχί, ουσιαστικά των δύο δυνάμεων που διαγκωνίζονται για το ποια θα είναι πρώτη (πληθυσμιακά) και δεύτερη (οικονομικά).