Είναι γνωστή η μάχη επιβίωσης που δίνει η ελληνική βιομηχανία, σε μια περίοδο που η ανταγωνιστικότητα του παραγωγικού ιστού έχει δεχθεί αλλεπάλληλα πλήγματα, ιδιαίτερα την τελευταία πενταετία, υπό το βάρος της κρίσης σε συνδυασμό με το υψηλότερο κόστος ενέργειας (ηλεκτρική ενέργεια και φυσικό αέριο) συγκριτικά με τους Ευρωπαίους ανταγωνιστές της.
Σε αυτή τη δύσκολη και άνιση μάχη, όπως αποδεικνύεται τον τελευταίο χρόνο δεν είναι μόνη της. Έχει σύμμαχο την κυβέρνηση. Η κυβέρνηση με εντολή του πρωθυπουργού παίρνει σιγά –σιγά μια σειρά από μέτρα, παρά τα προσκόμματα και τις αγκυλώσεις. Πρόκειται είτε για προσωρινά, είτε για μόνιμα μέτρα, που μειώνουν το κόστος ενέργειας ειδικότερα της ηλεκτρικής ενέργειας. Το βασικότερο από τα μέτρα που προώθησε η κυβέρνηση στην ώρα μηδέν για τη βιομηχανία και μάλιστα παρά την αντίδραση της Τρόικα, ήταν τα μειωμένα τιμολόγια της Υψηλής Τάσης, τα οποία μέχρι και σήμερα είναι αυτά που κρατούν ζωντανή τη βιομηχανία.
Ήταν χαρακτηριστική η δήλωση του βασικού μετόχου στην ΓΣ της ΔΕΗ ότι είναι προς το μακροχρόνιο συμφέρον της ΔΕΗ αλλά και της ελληνικής οικονομίας η επιβίωση της βιομηχανίας. Πως άλλως θα ξεκινήσουν σταματημένες γραμμές παραγωγής και θα πάψουν να χάνονται κάθε ημέρα χιλιάδες θέσεις εργασίας εάν η βιομηχανία μας δεν πληρώνει τις ίδιες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας με τους ανταγωνιστές της, την στιγμή μάλιστα που οι ανταγωνιστές μας απολαμβάνουν καλύτερη πρόσβαση σε χρηματοδότηση και χαμηλότερα επιτόκια;
Η πρόσφατη μελέτη της Roland Berger απέδειξε ότι η απόφαση αυτή ήταν απόλυτα σωστή και συμβατή με τις τιμές ηλεκτρικής ενέργειας (ανταγωνιστική τιμή),που απολαμβάνουν οι Ευρωπαίοι ανταγωνιστές μας. Η μελέτη αυτή απέδειξε με ατράνταχτα στοιχεία ότι όσοι επικαλούνταν, με πρώτη την τρόικα, τα στοιχεία της Eurostat για να δείξουν ότι η ελληνική βιομηχανία πληρώνει την χαμηλότερη τιμή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη είτε παραπλανήθηκαν ή εξυπηρετούσαν άλλες σκοπιμότητες.
Και θα περίμενε κανείς μια διαφορετική κατανόηση, όταν μέλη της τρόικα είναι γνώστες των ενεργειακών θεμάτων και είχαν διατελέσει σε θέσεις ευθύνης όταν στις χώρες τους λαμβάνονταν μέτρα για την ενίσχυση της εγχώριας βιομηχανίας, με συγκεκριμένα ευνοϊκά πακέτα, που μετριούνται σε δισ. ευρώ.
Δεν έχει περάσει άλλωστε μεγάλο χρονικό διάστημα από την περίοδο που μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα του νότου, αποφάσιζε τη μερική απαλλαγή της βιομηχανίας έντασης ενέργειας από φόρους και ρυθμιστικές χρεώσεις ύψους 800 εκατ ευρώ και την αμοιβή της βιομηχανίας για υπηρεσίες διακοπτόμενων φορτίων σε αιχμές του συστήματος ύψους 400 εκατ. ευρώ. Όταν λοιπόν στην Ελλάδα μιλάμε για μέτρα υποπολλαπλάσιου κόστους, δε νοείται να υπάρξει διαφορετική προσέγγιση, για τα ίδια μέτρα που όχι απλά ισχύουν σε άλλες χώρες, αλλά συναποφασίστηκαν από τα στελέχη της τρόικα.
Η βιομηχανία θεωρεί ότι η τρόικα μετά την δημοσιοποίηση της μελέτης της Roland Berger θα θεωρούσε ότι έχει λάβει ικανοποιητικές απαντήσεις στα ερωτήματα που κατά καιρούς έχει θέσει (πιστεύουμε στο πλαίσιο του ρόλου που της έχει ανατεθεί).
Ωστόσο κάποιες πληροφορίες επιμένουν ότι οι εκπρόσωποι των δανειστών συνεχίζουν να εγείρουν ζητήματα. Όπως για παράδειγμα για τις δημοπρασίες τύπου ΝΟΜΕ, ένα μέτρο που ήδη εφαρμόζεται στη Γαλλία εδώ και 4-5 χρόνια. Και είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί η ελληνική πρόταση της ΡΑΕ, που είναι βασισμένη ακριβώς στα ισχύοντα εις Παρισίους, δεν είναι νόμιμη. Δύο μέτρα και σταθμά δεν μπορούν να ισχύσουν.
Και δεν είναι μόνο το ΝΟΜΕ. Κάποιες πληροφορίες θέλουν να έχουν γίνει καταγγελίες και να μπαίνουν προσκόμματα σε σχέση με τα τιμολόγια ρεύματος της ΥΤ. Όμως στην τρέχουσα κρίσιμη συγκυρία που διανύουμε δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί η εφαρμογή της απόφασης για τα μειωμένα τιμολόγια της ΥΤ. Δεν μπορεί η έγκριση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή του μέτρου της διακοψιμότητας και της αντιστάθμισης της επιβάρυνσης των δικαιωμάτων των ρύπων να μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά με τα τιμολόγια.
Πρέπει να γίνει σαφές από την κυβέρνηση στην τρόικα ότι τα νέα βιομηχανικά τιμολόγια είναι το σωληνάκι με το οξυγόνο που κρατάει στη ζωή σήμερα τη βιομηχανία και δεν είναι διαπραγματεύσιμη η κατάργηση τους.
Αυτή τη στιγμή το ζητούμενο είναι η προώθηση των μεταρρυθμίσεων για το καλό της οικονομίας, και όχι η επιβολή μέτρων που θα οδηγήσουν σε κλείσιμο τις μεγάλες βιομηχανίες της χώρας.
Είναι πλέον σαφές ότι στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας δεν μπορεί να υπάρξει ανταγωνισμός έως ότου άλλοι παίκτες αποκτήσουν πρόσβαση στο φθηνό καύσιμο της πατρίδας μας, στο λιγνίτη και τα νερά.
Άρα είναι νομοτελειακό, και το ξέρει η τρόικα ότι για να υπάρξει ανταγωνισμός στην αγορά επιβάλλεται η λήψη ρυθμιστικών μέτρων, όπως οι δημοπρασίες λιγνιτικής παραγωγής. Και ουδείς νομιμοποιείται να αποκλείσει την βιομηχανία από την συμμετοχή της στις δημοπρασίες με τους ίδιους όρους που ισχύουν νόμιμα στη Γαλλία.
Για την κυβέρνηση υπάρχει μόνο μια λύση. Με τόλμη και αποφασιστικότητα να διεκδικήσει το δικαίωμα να εφαρμόζει στη χώρα μας μέτρα που θα στηρίξουν την απασχόληση, μέτρα που ήδη εφαρμόζονται σε άλλες χώρες της Ευρώπης.
Ως ΕΒΙΚΕΝ επιμένουμε. Το διακύβευμα είναι η ίδια η έξοδος της χώρας από την ύφεση, για την επίτευξη της οποίας η διατήρηση και ενίσχυση του βιομηχανικού ιστού μέσω της μείωσης του ενεργειακού κόστους – και όχι μόνο – αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση. Δηλώνουμε ότι θα αντισταθούμε με κάθε μέσο στην επαπειλούμενη αποβιομηχάνιση της χώρας. Και πρέπει να είναι σαφές προς όλες τις πλευρές, ακόμη και στην πλευρά των δανειστών και των εκπροσώπων τους της τρόικα ότι η βιομηχανία δε θα ανεχθεί φαινόμενα διακριτικής μεταχείρισης και διαφορετικών μέτρων και σταθμών, σε σχέση με τα ισχύοντα στην υπόλοιπη Ευρώπη.
* Ο κ. Αντώνης Κοντολέων είναι μέλος Δ.Σ. της Ένωσης Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας
Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.